شعر در وصف محیط بان

محیط بان خطر را به جان می خرد
چو شیر از کمین گاه خود می پرد
نه سرما شناسد، نه باران و برف
رود چون عقابی به سوی هدف
شبش روز و روزش چو شب جمله کار...
پی داد مظلوم همی برقرار
بسان سلیمان بداناد او
زبان وحوشان به صحرا و کوه
غم بی زبانان همی بار او
نگهبانی بی کسان کار او
اگر او نباشد نماند بجا
حیاتی به صحرای بی انتها
بجوید اگر بره بی پناه
که مادر نداند ز تیر بلا
بغل گیرد و خونش آید بجوش
برآرد ز دریای قلزوم* خروش
همه خانه ظلم ویران کند
بدین بوم و بر کار شیران کند
محیط بان به صحرا دوچشمان ماست
محیط بان نگهبان ایران ماست.
شعر از : آقای مؤذر صفایی
تقدیم به تمام محیط بانان ایران زمین

نویسنده: امید عزت پور تاریخ: ۱۳۹۲/۱۲/۰۱ / 14:43