محیط بان

به عبارت دیگر، ستاده های جدید پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا نشان داد که فرآیند تولید مواد غذایی گوشتی در مقایسه با همتایان غذایی گیاهی، خطر جدیدتری افزون بر خطراتی که تاکنون کشف شده بودند هم ممکن است دربرداشته باشند. زیرا همان گونه که چند ماه قبل دانشمندان سوئدی در پژوهشکده بین المللی منابع آب در شهر استکهلم (SIWI) نشان دادند، نه تنها رژیم گوشتخواری می تواند تاراج اندوخته های آب شیرین جهان را شتاب بخشد: نه تنها سبب ساز انتشار ۵۱ درصد از کل گازهای گلخانه یی را فراهم می آورد و نه تنها نرخ فرسایش آبی و بادی و جابه جایی خاک را بیشتر کرده و بر وخامت پدیده یی چون ریزگردها در مناطق آسیب پذیری چون جنوب باختری آسیا می افزاید: بلکه اینک مشخص شده که به طور مستقیم، هر برگر زغالی می تواند بیش از دو برابر یک کامیون ۱۸ چرخ هوا را هم آلوده ساخته و نفس تنگی آدم ها را کامل کند!به دیگر سخن، هر چقدر که پروتیین حیوانی در سبد غذایی مردم، حضوری پررنگ تر داشته باشد، می توان انتظار داشت که منابع آب شیرین هم با تهدید جدی تری روبه رو شوند: شدت آب شدن یخ ها در جنوبگان و شمالگان هم افزایش یابد، فرآیند تغییر اقلیم و جهان گرمایی تسریع شود و کابوس خشکسالی بیش از گذشته مردم ساکن در مناطق آسیب پذیری چون نوار ۳۵ درجه عرض شمالی، مثل ایران را جدی تر تهدید کند. و اینها همه در حالی است که می دانیم از منظر شاخص های سلامتی و بدون توجه به معیارهای اخلاق در محیط زیست هم، حذف برگرهای زغالی و دیگر فست فودها از رژیم غذایی، به مراتب بر کیفیت زندگی، کاهش خدمات درمانی و افزایش طول عمر می افزاید.

بنابراین، اینک در شرایطی که مهم ترین و بزرگ ترین رویشگاه جنگلی کشور در باختر وطن موسوم به زاگرس با بدترین شرایط بوم شناختی اش روبه روست: در شرایطی که حدود ۳۰ درصد از گستره شش میلیون هکتاری آن با خطر خشکیدگی مواجه شده: در شرایطی که همچنان هزاران هکتار از این رویشگاه ها طعمه کوره های زغال می شود تا حرارتی متبوع برای به سیخ کشیدن گوشت حیوانات بیگناه را فراهم کند و در شرایطی که شمارش معکوس برای خشک شدن اندک تالاب های موجود در این منطقه مانند گندمان هم به صدا درآمده است: آیا بهتر و سزاوارانه تر نیست که بکوشیم تا مصرف گوشت، به ویژه گوشت قرمز را اگر نمی توانیم قطع کنیم، دست کم به کمینه برسانیم یا حداقل، کباب کردن گوشت را متوقف سازیم؟